المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٦

موصولات اسمى

بودند هرآينه گفته مىشد براى اين قبيله افتخارى است عظيم و خالص .

شاهد در « اللّتا » است كه نونش حذف شده است .

قوله : و هو الذّال و التّاء : ضمير « هو » به « ما تليه الياء » راجع است .

قوله : اوله العلامة : ضمير منصوبى در « اوله » به « ما تليه » راجع است .

قوله : لاجلها : يعنى لاجل العلامة .

قوله : و النّون منهما : يعنى از الّذين و اللّتين .

قوله : و كذا مع الياء كما هو مذهب الكوفيّين : ضمير « هو » به تشديد نون با ياء راجع است .

قوله : و اختاره المصنّف : ضمير منصوبى در « اختاره » به مذهب كوفيّين راجع است .

متن : « 91 »

جمع الّذىّ اول الّذين مطلقا * و بعضهم بالواو رفعا نطقا

تجزيه و تركيب

جمع : مضاف ، مبتداء .

الّذى : مضاف اليه .

اول : خبر .

الّذين : معطوف به « اولى » بحذف عاطف .

مطلقا : حال است از « الّذين » .

واو : عاطف .

بعضهم : مضاف و مضاف اليه ، مبتداء .

بالواو : جارّ و مجرور ، متعلّق است به « نطقا » .

رفعا : منصوب بنزع الخافض و تقدير كلام و بعضهم بالواو فى الرّفع نطقا .