المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٧

الفاظ اسم اشاره

قوله : يشاربها للمثنّى المؤنّث المرتفع : ضمير در « بها » به تان راجع بوده و « لام » در « للمثنّى » به معناى « الى » است .

قوله : و هو المنتصب : ضمير « هو » به سوى المرتفع راجع است .

متن : « 84 »

و به اولى اشر لجمع مطلقا * و المدّ اولى و لدى البعد انطلقا

تجزيه و تركيب

به اولى : جارّ و مجرور ، متعلّق است به « اشر » .

لجمع : جارّ و مجرور ، متعلّق است به « اشر » كه فعل و فاعل و به صيغه امر حاضر است و لام در آن به معناى « الى » مىباشد .

مطلقا : حال است از « لجمع » .

واو : عاطفه .

المدّ : مبتداء .

اولى : خبر آنست و جمله اسميّه معطوف است به جمله فعليّه « اشر لجميع مطلقا به اولى » .

واو : عاطفه .

لدى : مضاف ، ظرف ، متعلّق است به « انطقا » .

البعد : مضاف اليه .

انطقا : امر حاضر ، فعل و فاعل .

ترجمه :

و بواسطه لفظ « اولى » به جمع بطور مطلق اشاره نما و ممدود خواندن الف آن بهتر مىباشد و در وقت اشاره به دور نطق نما . . . . . .

شرح عربى :

و به اولى اشر لجمع مطلقا ، سواء كان مذكّرا ام مؤنّثا ، عاقلا ام غيره .