المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٤

الفاظ اسم اشاره

و فى سواه ، اىّ سوى المرتفع و هو المنتصب و المنخفض ، ذين ، للمذكّر و ، تين ، للمؤنّث ، اذكر تطع ، النّحاة .

ترجمه و شرح :

مبحث اسم اشاره

مبحث اسم اشاره

شارح گويد :

سوّم از معارف اسم اشاره است .

و مصنّف آن را در كتاب تسهيل از موصول مؤخّر آورده و از حيث وضع بحث آن را پس از مبحث موصول ذكر نموده است با اينكه خود تصريح كرده باينكه رتبه اسم اشاره از جهت تعريف قبل از موصول مىباشد .

بنابراين جاى سؤال است كه وقتى رتبه اسم اشاره پيش از موصول بوده و باصطلاح از آن اعرف است پس سبب در تأخيرش از آن چيست ؟

تعريف اسم اشاره : طبق آنچه مصنّف در كتاب تسهيل آورده اسم اشاره عبارتست از اسمى كه دلالت برمسمّا و معنائى نموده كه اين دلالت با اشاره و يا مصاحبت آن صورت مىگيرد .

الفاظ اسم اشاره

الفاظ اسم اشاره

مصنّف گويد :

بوسيله لفظ « ذا » بمفرد مذكّر و با الفاظ « ذى و ذه و تى و تا » به مفرد مؤنّث اشاره بنما .

شارح گويد :

با لفظ « ذا » بهرمفرد مذكّرى مىتوان اشاره نمود اعمّ از آنكه عاقل بوده يا غير عاقل باشد .