المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٢

[ موارد الحاق نون وقايه ]

است .

قوله : متّصلة به : كلمه « متّصلة » حال است از « ياء النّفس » و ضمير در « به » به فعل عود مىكند .

قوله : سمّيت بذلك : ضمير نائب فاعلى در « سمّيت » به نون راجع بوده و مشار اليه « ذلك » وقايه مىباشد .

قوله : لانّها تقى الفعل من التباسه بالاسم : ضمير در « لانّها » به نون وقايه عود مىكند و ضمير مجرورى در « التباسه » به فعل راجع است .

قوله : و من التباس امر مؤنّثه بامر مذكّره : ضمائر مجرورى در « مؤنّثه » و « مذكّره » به فعل راجع هستند .

قوله : و قال غيره : يعنى غير مصنّف .

قوله : لانّها تقيه من الكسر : ضمير در « لانّها » به نون وقايه راجع بوده و ضمير منصوبى در « تقيه » به فعل عود مىكند .

قوله : كغيره من الافعال : ضمير در « كغيره » به ليس راجع است .

متن : « 69 »

و ليتنى فشا و ليتى ندرا * و مع لعلّ اعكس و كن مخيّرا

تجزيه و تركيب

ليتنى : مبتداء .

فشا : فعل ماضى ، خبر .

و : عاطفه .

ليتى : مبتداء .

ندرا : به صيغه ماضى ، الفش اطلاقى است ، خبر و جمله « ليتى ندر » معطوف است به « ليتنى فشا » .