المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٨٦

اعراب در اسم منقوص

منه : جارّ و مجرور ، متعلّق به « آخر » .

الف : خبر است براى « آخر » و جمله « آخر منه الف » خبر است براى مبتداى اوّل .

او : عاطفه .

واو : معطوف به الف مىباشد .

او : عاطفه .

ياء : معطوف است به « واو » .

فمعتلا : فاء جوابيّه بوده و كلمه « معتلّا » مفعول دوّم « عرف » است كه براى ضرورت شعرى برآن مقدّم گشته است .

عرف : به صيغه ماضى مجهول و ضمير نائب فاعلى آن به « اىّ فعل » عود مىكند و تقدير كلام : فعرف معتلّا مىباشد .

ترجمه :

و هرفعلى كه آخر از آن الف يا واو و يا ياء باشد معتلّ شناخته شده است .

متن : « 50 »

فالالف انو فيه غير الجزم * و ابد نصب ما كيدعو يرمى

تجزيه و تركيب

الالف : مبتداء .

انو : به صيغه امر حاضر ، فعل و فاعل .

فيه : جارّ و مجرور ، متعلّق است به « انو » .

غير : مضاف ، مفعول براى « انو » .

الجزم : مضاف اليه ، و جمله « انو فيه غير الجزم » خبر است براى « الالف » .

واو : عاطفه .