أنوار الملكوت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٨

روضهء وداع أباعبدالله عليه السّلام با حضرت زينب سلام الله عليها

قلب انسان نيز در موقع نماز به حرم حقيقى و مسجد واقعى دوخته شده ، و با تمام شراشر وجود ، انسان در مقابل ذات احديّت قيام كند و به مقام فناى واقعى خود برسد ، أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّا جَعَلْنا حَرَماً آمِناً وَ يُتَخَطَّفُ النَّاسُ مِنْ حَوْلِهِمْ أَ فَبِالْباطِلِ يُؤْمِنُونَ وَ بِنِعْمَة اللَّهِ يَكْفُرُون [ 1 ] آنجا را خدا حرم واقعى قرار داده ؛ و تا انسان خود را از كثافات پاكيزه نگرداند در آنجا راه نخواهد يافت بلكه از اطراف آن حرم انسان را مىربايند و مىبرند .

مستحبّ است كه انسان هنگام ورود به مسجد كف كفش و نعل خود را ببيند ، اگر آلوده است پاك كند سپس داخل مسجد شود . بنابراين بايد توجّهى به افق افكار نمود ، اگر مضطرب و آلوده است انسان نيز پاك كند و سپس در حرم خلوت خدا وارد شود تا مانند اولياى خدا تمام شراشر وجودش محوونابود گردد .

روضهء وداع أباعبدالله عليه السّلام با حضرت زينب سلام الله عليها

روضهء وداع أباعبدالله عليه السّلام با حضرت زينب سلام الله عليها

سيّد الشّهداء عليه السّلام به كهنه پيرهنى قناعت نمود ، آن را هم داد . در دم آخر آمد براى وداع آخر ، و نادى :

يا زَينَبُ ! ايتِينِى بِثَوبٍ عَتِيقٍ حَتّى لا يَرغَبُ فِيهِ أحَدٌ ! [ 2 ]

خواهر پرسيد : اى برادر ! كهنه پيرهن براى چه مىخواهى ؟ ثُمّ صاحَتْ و غُشِىَ عَلَيها . زينب بيهوش افتاد ، آقا از اسب به زير آمد و سر خواهر در دامان گرفت .

خوب مىگويد شاعر عارف مسلك ، زبان حال حضرت را با خواهر :

[ 1 ] سوره العنكبوت ( 29 ) آيه 67 : [ آيا ( كافران اهل مكه ) نديدند كه آن شهر را حرم امن و امان قرار داديم در صورتى كه از اطرافشان مردم ( ضعيف ) را به قتل و غارت مىربايند ؟ آيا باز به باطل مىگروند و به نعمت خدا كافر مىشوند ؟ ] [ 2 ] مدينة المعاجز ، ج 4 ، ص 67 : [ اى زينب : لباسى كهنه براى من بياور تا اينكه اين مردم در آن طمع نورزند . مترجم ]