المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٧١

رأى محققين و رضايت شارح ( ره ) از آن

اين كلمه را ( لمعه ) در كلام نيكو و بليغ استعمال مىنمايند چه آن‌كه اذهان و افكار بواسطه آن استضائه و استناره پيدا مىكنند و نيز چنين كلامى از ساير كلمات منهاض و مشخص بوده پس گويا داراى نور و بياضى است كه آن را مشخّص مىنمايد .

و كلمه [ دمشقيّه ] بكسر دال و فتح ميم اسم منسوب به ( دمشق ) است كه شهرى است معروف در شام و وجه استعمال مصنف اين كلمه را در اينجا آنست كه وى در ايّامى كه در آن بلد مىزيستند كتابرا در آنجا تصنيف فرموده .

و مقصود از [ اماميّه ] طائفه اثنى عشريّه كه خداوند متعال ايشانرا تأييد و قوى بگرداند مىباشد .

شرح

قوله : يريد كتابها : ضمير فاعلى در [ يريد ] به مصنف و ضمير مجرورى در [ كتابها ] به عبارات ذهنيّه راجعست .

قوله : او كتبها : بفتح كاف و سكون تاء به معناى نوشتن و مقصود از آن مكتوب است و ضمير مجرورى به [ عبارات ] عائد است .

قوله : ان كان بعده : ضمير مستتر در [ كان ] به وضع و در [ بعده ] به تصنيف راجعست .

قوله : نزّلها منزلة الشخص : ضمير فاعلى در [ نزّلها ] به مصنف ( ره ) و ضمير مفعولى آن به عبارات عود مىكند .

قوله : فاشار اليه [ بهذه ] : ضمير فاعلى در [ اشار ] به مصنف ( ره ) و ضمير مجرورى در [ اليه ] به منزّل و باء بر سر [ بهذه ] به معناى مع يا استعانت مىباشد .