المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٧

كيفيت تيمم و احكام آن واجبات در تيمم

عين الضرب حمل المطلق على المقيد و إنما يعتبر اليدان معا مع الاختيار ، فلو تعذرت إحداهما ، لقطع أو مرض ، أو ربط - اقتصر على الميسور و مسح الجبهة به و سقط مسح اليد .

شرح فارسى :

مرحوم شارح مىفرماين :

كسانى كه هردو ( وضع و ضرب ) را تجويز فرموده‌اند مفاد و مقصود از هردو را متّحد دانسته‌اند چنانچه مرحوم محقق كركى نيز به اين امر تصريح فرموده و كسانى كه همچون مشهور متعيّنا ضرب را واجب كرده‌اند دليلشان اين است كه ضرب مقيّد است و وضع مطلق و حمل مطلق بر مقيّد مىبايد بشود .

مؤلف گويد :

اطلاق و تقييد به لحاظ اينست كه وضع مجرّد تماس دست با خاك است ولى ضرب تماس با اعتماد و فشار مىباشد .

سپس مىفرماين :

اينكه گفتيم دو دست را مىبايست به خاك بزند در حال اختيار است لذا اگر يكى از دو دست قطع شده بود يا آفتى در آن باشد و يا به گردن آويزان باشد كه نتواند آن را به زمين بزند در اينجا واجب اينست كه اكتفاء به همان دستى كه قادر است آن را به زمين بزند بنمايد و با همان دست پيشانى را مسح كند و مسح دستها ساقط است .

مؤلف گويد :

امّا دست معذور كه عذرش واضح است و اما دست مقدور به جهت اينكه واجب اينست كه آن را با دست مسح كند و اين امر به لحاظ عدم