المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٥٧

رأى محققين و رضايت شارح ( ره ) از آن

[ غلّب ] به عالم راجعست .

قوله : و هو كل ما سواه : ضمير [ هو ] به عالم و در [ سواه ] به حقتعالى راجعست .

قوله : فانّها لامكانها : ضميرهاى مؤنث به جواهر و اعراض راجع مىباشند .

قوله : و افتقارها : يعنى افتقار الجواهر و الاعراض .

قوله : تدلّ على وجوده : ضمير فاعلى در [ تدلّ ] به جواهر و اعراض و ضمير مجرورى در [ وجوده ] به واجب الوجود عود مىكند .

متن :

و جمعه ليشمل ما تحته من الأجناس المختلفة ، و غلب العقلاء منهم ، فجمعه بالياء و النون كسائر أوصافهم . و قيل اسم وضع لذوي العلم من الملائكة و الثقلين ، و تناوله لغيرهم على سبيل الاستتباع .

و قيل المراد به الناس هاهنا ، فإن كل واحد منهم ( عالم أصغر ) من حيث إنه يشتمل على نظائر ما في ( العالم الأكبر ، ) من الجواهر و الأعراض التي يعلم بها الصانع ، كما يعلم بما أبدعه في العالم الأكبر .

ترجمه

مرحوم شارح مىفرماين :

و آوردن [ عالم ] به صيغه جمع به اين منظور استكه شامل اجناس مختلفى كه در تحت آن هستند بشود ولى در عين حال آن را غالبا در عقلاء به كار مىبرند و از اينرو در مقام جمع آن را با ياء و نون كه اوصاف عقلاء را با آن جمع مىبندند استعمال نموده‌اند .

بعضى از ارباب دانش فرموده‌اند :

لفظ [ عالم ] اسمى است كه براى صاحبان علم و عقل يعنى فرشتگان