المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٦
كيفيت غسل ميت
در زمان غيبت امام عليه السلام اگر جهاد با كفّار اتفاق افتاد مثل اينكه ايشان به بلاد اسلامى هجوم آوردند كه قطعا دفع ايشان جايز و مورد اذن معصوم عليه السلام است و در اين جهاد مسلمانى كشته شود شهيد بوده و احكام آن بر وى مرتّب مىشود .
البته در اين قسم از شهيد بين ارباب فتوى اختلاف است .
سپس بوجه تسميه شهيد پرداخته و اينطور مىفرماين :
وجه تسميه شهيد به اين نام اين است كه به اهل آمرزش بودن و دخول در بهشتش شهادت داده شده و مقصود از شهادت‌دهنده يا معصوم عليه السلام استكه از طريق روايات اين معنا را تأييد و تثبيت نموده‌اند و يا منظور ملائك مقرّبين حقتعالى مىباشد .
بنابراين كلمه [ شهيد ] صفت مشبهه به معناى اسم مفعول يعنى [ مشهود له ] مىباشد .
و سپس در ذيل [ لا يغسّل و لا يكفّن ] مىفرماين :
چنانچه گفته شد شهيد را نه كفن مىكنند و نه غسل مىدهند بلكه با همان لباسهاى خون‌آلود او را دفن مىكنند فقط اگر پوستين در بر داشته باشد آن را در مىآورند و نيز اشياء و البسه‌اى كه عنوان جلد و غلاف دارد همچون چكمه‌ها را نيز از او دور مىكنند اگر چه خون به آنها رسيده باشد .
سپس مىفرماين :
در بعضى از اخبار به افرادى اطلاق شهيد شده كه از ضابطه مذكوره خارج هستند همچون مطعون ( كسى كه به مرض طاعون فوت شده ) يا مبطون ( كسى كه به مرض اسهال فوت كرده ) يا غريق و مهدوم عليه و