المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٧

[ احكام عامّه حيض ]

اگر به حيض بودن خون نيز گمان قوى داشتها باشند چنانچه اختيار مرحوم مصنف نيز در كتاب ذكرى همين است ولى در دو كتاب ديگر يعنى : دروس و بيان در خصوص صورت ظنّ به حيض اينطور فرموده .

قوله : فهى كالمضطربة فى ذلك : مشار اليه [ ذلك ] ترك عبادت مىباشد .

قوله : جواز تركهما برؤيته ايضا : ضمير تثنيه در [ تركهما ] به مبتدئه و مضطربه و در [ برؤيته ] به دم راجع است و كلمه [ ايضا ] اشاره است به اينكه ايندو نيز همچون زن ذات العاده مىباشند .

قوله : خصوصا اذا ظنتاه حيضا : ضمير فاعلى در [ ظنتاه ] به مبتدئه و مضطربه و ضمير مفعولى آن به دم راجعست .

قوله : و هو اختياره فى الذّكرى : ضمير [ هو ] به [ الاقوى ] راجع است و ضمير مجرورى در [ اختياره ] به مصنف عود مىكند .

قوله : مع ظنّه خاصة : يعنى مع ظن الحيض خاصة .

متن :

« و يكره وطؤها » قبلا « بعد الانقطاع قبل الغسل على الأظهر » خلافا للصدوق رحمه اللَّه ، حيث حرمه . و مستند القولين الأخبار المختلفة ظاهرا ، و الحمل على الكراهة طريق الجمع ، و الآية ظاهرة في التحريم قابلة للتأويل .

شرح فارسى :

مرحوم مصنف مىفرماين :

4 - بعد از انقطاع خون حيض و قبل از غسل نمودن كراهت دارد كه مرد از جلو با وى نزديكى كند .

شارح ( ره ) مىفرماين :

ولى مرحوم صدوق مخالفت نموده و آن را حرام دانسته است و مدرك