المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٠

حكم مبتدئه

نمود و سرّ اين دو تعبير آنست كه در اقران امكان فقدان هست ولى در اهل چنين نمىباشد زيرا لااقل براى وى مادرى هست كه به عادت او رجوع نمايد .

ولى ممكن است بگوئيم :

در اهل نيز تصوّر فقدان مىتوان نمود به اين نحو كه فعلا از اهل كسى باقى نمانده و جملگى فوت شده‌اند و وى نيز عادت آنها را نداند حتّى عادت مادرش را فلذا مرحوم مصنف در غير اين كتاب نسبت بهر دو ( اهل و اقران ) به اختلاف و فقدان تعبير فرموده است .

قوله : و لم تحصل شروطه : يعنى شروط تمييز و آن عبارت بود از عدم تجاوز خون قوى از دو حدّ قلّت و كثرت و نيز خون ضعيف و آنچه از ايّام پاكى به آن اضافه مىشود مجموعا از اقلّ طهر كمتر نباشد .

قوله : من الطرفين : يعنى اقارب از جانب پدر همچون جدّه و عمّه و دختر عمّه و دختر عمو و اقارب از طرف مادر نظير جدّه مادرى و خاله و دختر خاله و دختر دائى .

قوله : او احدهما : يعنى احد الطّرفين فقط .

قوله : و بناتهنّ : ضمير جمع به اخت و عمّه و خاله راجعست .

قوله : من قارنها فى السّنّ : ضمير مؤنث بمبتدئه راجعست .

قوله : و اعتبر المصنّف ( ره ) فى كتبه الثّلاثة : ضمير جمع مؤنث در [ فيهن ] به اقران راجعست .

قوله : لاختلاف الامزجة باختلافه : يعنى باختلاف بلد .

قوله : و هو اجود : ضمير [ هو ] باعتبار رجوع باكثر عائد است .

قوله : لامكانه فيهنّ دونهنّ : ضمير در [ لامكانه ] بفقدان