المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٧

مبتدئه و مضطربه و اختلاف آن دو با هم

راجع بوده و ضمير در [ لها ] به [ من موصوله ] عود مىكند .

قوله : امّا لابتدائها او بعده : ضمير در [ لابتدائها ] به [ من موصوله ] راجع بوده و ضمير مجرورى در [ بعده ] به ابتداء عود مىكند .

قوله : مع اختلافه عددا و وقتا : ضمير در [ اختلافه ] بدم حيض راجعست .

قوله : نسيت عادتها وقتا : كه در اين صورت بوى مضطربة الوقت گويند .

قوله : او عددا : در اينفرض نامش مضطربة العدد مىباشد قوله : او معا : كه اصطلاحا وى را مضطربة الوقت و العدد خوانند .

قوله : و ربّما اطلقت على ذلك : ضمير در [ اطلقت ] به مضطربه راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] من نسيت عادتها است .

قوله : و على من تكرر لها الدّم : ضمير در [ لها ] به من موصوله راجع است .

قوله : تختص المبتدئه على هذا : مشار اليه [ هذا ] تفسير دوّم براى مضطربه مىباشد .

قوله : و الاول اشهر : مقصود از [ الاوّل ] تفسير اوّل براى مضطربه مىباشد .

قوله : تظهر فائدة الاختلاف : يعنى اختلاف ايندو تفسير در مضطربه .

قوله : الى عادة اهلها : در صورتى كه تفيسر اوّل را براى مضطربه اختيار كرده و قسم دوّم را منحصرا از افراد مبتدئه بدانيم .