المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٣٧

كتاب روضه بهيه در شرح كتاب لمعه دمشقيه

التخويف المانع من مقابلة نعمة اللَّه بالكفران ، فقد جمع صدرها و عجزها بين رتبتي الخوف و الرجاء .

و قدم الرجاء لأنه سوط النفس الناطقة المحرك لها نحو الطماح و الخوف زمامها العاطف بها عن الجماح .

ترجمه

مرحوم مصنف مىفرماين :

شكر او را بجاى مىآوريم به جهت انقياد و اطاعت از عزّت و عظمتش .

شارح ( ره ) مىفرماين :

كلمه [ استسلام ] يعنى انقياد و طاعت .

و سپس بدنبال [ لعزّته ] مىافزايند :

اين عبارت اشاره به غايت ديگرى است براى شكر چنانچه گذشت چه آنكه بنده بواسطه كمال شكر آمادگى براى معرفت پيدا كردن بمشكور پيدا مىكند و اين معرفت مستلزم آنست كه بخاطر عزّت حقتعالى او را انقياد و بواسطه عظمتش در مقابل حضرتش خاشع و خاضع باشد و اين تعبير اشاره است به فرموده حقتعالى كه مىفرمايد : و لئن كفرتم انّ عذابى لشديد .

چه آنكه آيه شريفه مشتمل است بر تخويف از اينكه در مقابل نعمت الهى مبادا كفران واقع شود پس صدر و دنباله اين آيه بين خوف و رجاء جمع كرده باينترتيب كه رجاء بر خوف مقدّم داشته شده زيرا رجاء تازيانه نفس ناطقه بوده كه آن را به طرف نقطه مرتفع حركت داده و خوف زمام و لجامى است كه نفس را از سركشى بازمىدارد .