المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٤

مناط قوت در خون ذات التمييز

اگر عدد جهات در دو خون مساوى بود مثلا هردو واجد دو جهت بودند اگر چه از نظر مناط با يكديگر اختلاف داشته باشند مثلا يكى سياه و كريه الرائحه و ديگرى سفت و سياه باشد تميز در اينزن منتفى مىباشد .

قوله : تأخذه : ضمير فاعلى به ذات التمييز و ضمير مفعولى به تميز راجعست .

قوله : به شرط عدم تجاوز حدّيه : ضمير مجرورى در [ حدّيه ] به حيض راجعست و مقصود از [ تجاوز ] تخلّف است پس معناى عبارت [ به شرط عدم تخلّف الدّم عن حدّ القلّة و الكثرة ] مىشود .

قوله : و ما يضاف اليه : ضمير در [ اليه ] به ضعيف راجع مىباشد .

قوله : من ايّام النّقاء : بيانست از [ ما يضاف اليه ] و كلمه [ نقاء ] پاكى از خون را گويند .

قوله : اقلّ الطّهر : مقصود ده روز است .

قوله : الاشقر : سرخ و سفيد را گويند .

قوله : الاكدر : خون بدون رگ را گويند .

قوله : فالثخين : خون سفت را گويند .

قوله : و هو قوىّ ذى الواحد : ضمير [ هو ] به ذى الاثنين راجع است .

قوله : و هو قوىّ العادم : ضمير [ هو ] به ذى الواحد راجع بوده و مراد از [ عادم ] فاقد المناط مىباشد .

قوله : و لو استوى العدد : يعنى عدد اوصافيكه مناط قوّت