المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٠

فصل دوم مبحث غسل و موجبات آن

[ سال ] يعنى جارى شود .

قوله : لانه موجب حينئذ فى الجملة : ضمير در [ لانّه ] به دم استحاضه راجع بوده و مقصود از [ حينئذ ] حين غمس الدّم فى القطنة مىباشد .

مؤلف گويد :

استحاضه بر سه قسم است :

1 - قليله .

2 - متوسطه .

3 - كثيره .

و چون در دو قسم اخير فقط غسل لازم است و قدر مشترك بين ايندو آنست كه خون در پنبه نفوذ مىكند لاجرم مرحوم شارح مىفرماين : همين قدر از خون اجمالا موجب غسل است با قطع نظر از تفاصيل و خصوصيات هركدام كه انشاء اللّه در ابحاث آينده بطور مشروح و مبسوط خواهد آمد .

قوله : فى حالكونه آدميّا : ضمير در [ حالكونه ] بميّت نجس راجعست .

قوله : فخرج الشهيد و المعصوم و من تمّ غسله الصحيح : تماس با ميّت با دو شرط موجب غسل است :

1 - ميّت نجس باشد .

2 - ميّت و جنازه انسان باشد .

به قيد اوّل سه چيز از حكم مزبور خارج مىشود :

اول : پيكر معصوم عليه السلام چه در حال حيات و چه در غير