المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٧

مبحث احكام و مستحبات وضوء

نزاع خارج شده بلكه در واقع شكّش از حقيقت شك بيرون است مگر به حسب ابتداء و به دو امر و به اين تقريريكه شد ضعف قول قائلين باستصحاب حالت سابقه ظاهر و روشن مىگردد .

قوله : او قطع بعدمه : ضمير فاعلى در [ قطع ] بشاكّ راجع است و ضمير مجرورى در [ بعدمه ] به مجدّد راجعست .

قوله : توجّه الحكم بالطهارة فى الاول : مقصود از [ الاوّل ] صورتى است كه حالت سابق طهارت باشد .

قوله : كما انّه لو علم عدم تعاقب الحدثين بحسب عادته : ضمير در [ انّه ] و [ علم ] بشاكّ راجعست چنانچه ضمير مجرورى در [ عادته ] نيز چنين مىباشد .

قوله : او فى هذه الصورة : مقصود در مورد اين شك مىباشد اگرچه عادتش چنين نباشد .

قوله : تحقق الحكم بالحدث فى الثانى : مقصود از [ الثانى ] صورتى است كه حالت سابقه حدث باشد .

قوله : الا انّه خارج عن موضع : ضمير در [ انّه ] بفرض بعد از [ نعم ] راجعست .

مؤلف گويد :

وجه خروج اين فرض از مورد نزاع اينست كه شاك مزبور به اندك التفاتى ترديدش زائل مىشود ، پس در حقيقت اسم اين شك را نميتوان شك گذاشت مگر به اعتبار ابتداء حصولش .

قوله : و بهذا يظهر الخ : مشار اليه [ هذا ] اشكالى است كه شارح ( ره ) به فرموده محقق اوّل و ثانى وارد فرمودند .