المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ١٩٦

اجزاء وضوء

بنابراين كسى كه پوست صورتش از خلال مويها ظاهر است بايد پوست را غسل كند چنانچه جزء ديگر از صورت كه احيانا داخل حدّ شستن بوده و از موى پرپشت پوشيده شده بطورى كه پوست از بن آن پيدا نيست و در مجاور جزئى كه خفيف الشعر است قرار گرفته لازمست از باب مقدّمه علميّه نيز تخليل شود .

سپس مىفرماين :

ولى از نظر ما اقوى اينست كه تخليل مطلقا واجب نيست چنانچه مرحوم مصنف در دو كتاب ذكرى و دروس و نيز جماعت عظيمى از فقهاء همينطور فرموده‌اند .

ناگفته نماند كه در اين حكم ( وجوب و عدم وجوب تخليل ) مويهاى محاسن و شارب ( مويهاى پشت لب ) و رخسار و طرفين صورت و ابرو و زير لب پائين و مژه با هم مساوى هستند .

قوله : ما ترى البشرة من خلاله : يعنى من خلال الشعر .

قوله : و هو خلافه : ضمير [ هو ] به كثيف راجع بوده و ضمير مجرورى در [ خلافه ] به خفيف الشعر راجعست .

قوله : و المراد بتخليله : يعنى تخليل الشّعر .

قوله : ادخال الماء خلاله : يعنى خلال الشعر .

قوله : المستورة به : كلمه [ المستورة ] صفتست براى [ البشرة ] و ضمير مجرورى در [ به ] به شعر عود مىكند .

قوله : اما الظاهرة خلاله : يعنى و اما البشرة الظاهرة خلاله ، كلمه [ خلاله ] منصوب بنزع خافض بوده و [ من ] مقدّر است و تقدير كلام اينطور است : اما البشرة الظاهرة من خلاله و ضمير در [ خلاله ]