المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ١٩٣

اجزاء وضوء

دايره‌اى رسم كردند مقدارى كه در اين دايره محاط واقع مىشود براى شستن واجب است .

و عبارت [ ما بين القصاص الى اخر الذّقن ] اشاره به حدّ طولى آن است .

شارح ( ره ) مىفرماين :

كلمه [ ابهام ] بكسر همزه يعنى انگشت شصت و لفظ [ قصاص ] به كسر و فتح و ضمّ قاف عبارتست از انتهاى محلّ روئيدن موى سر و كلمه [ ذقن ] با ذال نقطه‌دار و قاف مفتوحه عبارتست از چانه .

سپس مىفرماين :

در اين حدّ طولى و عرضى لازمست در صورت و دست‌ها رعايت خلقت متعارف بشود و شخصى كه بر خلاف عادتست مثلا دستهايش بيش از معمول بزرگ يا صورتش از حدّ متعارف كوچكتر است مناط و ملاك نيست .

قوله : مثلث القاف الخ : ضبط [ قصاص ] اينست كه قاف آن را بفتح و ضمّ و كشر مىتوان قرائت نمود و اين اسم را به قسمت جلو سر يعنى به ناصيه اطلاق مىكنند .

و در وجه تسميه آن گفته‌اند :

وقتى شخص جانى را به قتلگاه مىبردند تا قصاص نمايند مويهاى روئيده در اين موضع را بدست مىگرفتند و شخص مزبور را با حالتى خفّت‌بار مىكشاندند و به قصاص گاه مىبردند لذا اين موضع را از باب تسميه شئ باسم غايته به اين نام موسوم نمودند .

قوله : و هو منتهى منبت شعر الرأس : ضمير [ هو ] به