المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ١٧٦

مسئله چهارم مبحث مطهرات

شارح ( ره ) مىفرماين :

همچون گوش و فرج كه اگر متنجّس شدند تطهيرشان به زوال عين نجاست است .

مخفى نماند كه اين طهارت صرفا براى نفس باطن عضو حاصل مىشود اما اشيائى كه خارج از آن بوده و جزء آنها به حساب نيامده اگر در آن قرار گرفته باشند همچون طعام در دهان و سرمه را در چشم به حصول طهارت براى دهان و چشم پاك نمىشوند و نياز به تطهير جداگانه دارند .

اما رطوبتى كه در اين بواطن حادث مىشود نظير آب دهان و اشك در چشم از نظر حكم همچون باطن محسوب مىشود يعنى آنها نيز بزوال عين نجاست پاك مىشوند .

سپس مىفرماين :

و بقاياى باقيمانده در لابلاى دندانها را اگر خواستيم تطهير كنيم كافيست دو مرتبه آب را در دهان مضمضه نموده و در خارج بريزيم تا آنها پاك شوند .

البته وجوب دو بار طبق عقيده مرحوم مصنف است و الا مطابق آنچه ما اختيار كرده و گفتيم در غير بول يك مرتبه شستن كافيست در اينجا نيز يك بار بيشتر لازم نمىباشد .

قوله : باطنها : مرجع ضمير عين و انف و فم مىباشد .

قوله : و لا يطهر بذلك ما فيه : مشار اليه [ ذلك ] زوال عين مىباشد و ضمير در [ فيه ] به باطن عود مىكند .

قوله : من الاجسام الخارجة عنه : ضمير در [ عنه ] به باطن