المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ١٧

كتاب روضه بهيه در شرح كتاب لمعه دمشقيه

اقدسش صورت مىگيرد پس [ اسم ] همان [ اللّه ] است و اضافه در اينجا از قبيل اضافة الشئ الى نفسه مىشود .

مرحوم شارح در جواب از اين شبهه مىفرماين :

ذكر اسم از باب تبرّك يا استعانت دلالت بر كمال تعظيم براى مسمّاى آن مىباشد در حالى كه آوردن [ اسم ] به تنهائى يا گفتن [ اللّه ] منفردا منفردا از لفظ [ اسم ] اين افاده را نمىنمايد و اين خود شاهد بارزى است كه ايندو با هم متّحد نيستند و اساسا اضافه [ اسم ] به اللّه خود قرينه و شاهد ديگرى بر اين مدّعا است چه آنكه مضاف قطعا با مضاف اليه متغاير باشد و چون اين اضافه در كلام اقدس الهى است ممكن نيست كه بر وجهى باشد كه بتوان به آن ايراد و نقصى وارد نمود .

متن :

و " الرحمن " و " الرحيم " اسمان بنيا للمبالغة من رحم كالغضبان من " غصب " و العليم من " علم " .

و الأول أبلغ ، لأن زيادة اللفظ تدل على زيادة المعنى ، و مختص به تعالى ، لا لأنه من الصفات الغالبة ، لأنه يقتضي جواز استعماله في غيره تعالى بحسب الوضع و ليس كذلك ، بل لأن معناه المنعم الحقيقي البالغ في الرحمة غايتها .

و تعقيبه بالرحيم من قبيل التتميم ، فإنه لما دل على جلائل النعم و أصولها ذكر الرحيم ليتناول ما خرج منها .

ترجمه

مرحوم شارح مىفرماين :

[ الرّحمن ] و [ الرّحيم ] دو اسمى هستند كه اساس بنيان و ساخته شد نشان از لفظ [ رحم ] براى دلالت بر مبالغه مىباشد چنانچه لفظ [ غضبان ] از غضب و [ عليم ] از [ علم ] به همين منظور ساخته شده‌اند .