المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ١١٥

مبحث سؤر و احكام آن

اطلاق شود حكم مزبور يعنى كراهت سؤرش بر آن مترتب مىشود .

البته اين حكم تا زمانى كه حيوان را استبراء نكرده و بواسطه آن جلل را زائل نكرده‌اند مىباشد نه پس از آن .

قوله : بعذرة الانسان محضا : يعنى غذاى آن فقط غائط باشد .

قوله : الى ان ينبت عليها لحمه : كلمه [ على ] در [ عليها ] به معناى باء سببيّه بوده و ضمير مجرورى به آن به عذره راجع بوده و ضمير مجرورى در [ لحمه ] به جلّال راجعست .

قوله : و اشتدّ عظمه : كلمه [ اشتدّ ] يعنى سخت و محكم شود و ضمير در [ عظمه ] به جلّال راجعست .

قوله : او سمّى فى العرف جلّالا : ضمير نائب فاعلى در [ سمّى ] به جلّال راجعست .

مؤلف گويد :

اين عبارت اشاره است به مناط دوّمى كه براى تشخيص حيوان جلّال ذكر كرده‌اند و حاصل آن اينست كه لازم نيست احراز كنيم حيوان از عذره تغذيه نموده و دو امر مزبور يعنى انبات لحم و اشتداد عظم از آن شده است ، بلكه همين مقدار كه در عرف بحيوانى جلّال اطلاق كردند نيم خورده‌اش مكروهست .

قوله : قبل ان يستبرء بما يزيل الجلل : ضمير نائب فاعلى در [ يستبرء ] به حيوان جلّال راجعست .

متن :

« و آكل الجيف مع الخلو » أي خلو موضع الملاقاة للماء « عن النجاسة » .