المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ١١٤

مبحث سؤر و احكام آن

كرده باشد .

و حكم آن اين استكه در طهارت و نجاست و كراهت تابع حيوان ملاقى است ، پس تبعيّت آن صرفا در همين سه حكم مىباشد نه در غير آن نظير استحباب و حرمت .

از اينرو بسا حيواناتى كه اكل لحم آنها حرام است ولى نيم خورده آنها حرام نيست همچون گربه .

قوله : الذى باشره جسم حيوان : ضمير مفعولى در [ باشره ] به الّذى راجع بوده كه مقصود از آن آب قليل مىباشد .

قوله : للحيوان الذى باشره : ضمير فاعلى در [ باشره ] به الّذى كه مراد از آن حيوان است راجع بوده و ضمير مفعولى آن به آب قليل راجع است .

متن :

« و يكره سؤر الجلال » و هو المتغذي بعذرة الإنسان محضا إلى أن ينبت عليها لحمه ، و اشتد عظمه ، أو سمي في العرف جلالا قبل أن يستبرأ بما يزيل الجلل .

شرح فارسى :

مرحوم مصنف مىفرماين :

ب : سؤر چند حيوان تناولش مكروه است :

1 - سؤر جلّال ( بتشديد لام اوّل ) .

شارح ( ره ) مىفرماين :

مقصود از آن حيوانى است كه فقط بعذره و غائط انسان تغذيه كند بحدّى كه گوشت بدنش از آن روئيده و استخوانهايش به آن محكم شود .

و يا اگر اين معنا احراز نشد همين كه در عرف به آن اسم [ جلّال ]