المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٨٥

[ منزوحات چاه ]

تا عطف بر [ نزح الجميع ] باشد و تقدير كلام چنين است و يحتمل وجوب عشر و حاصل مراد اينست كه :

محتمل است بگوئيم ده دلو واجب باشد زيرا فضله مرغ نيز عذره است و قبلا در عذره يابس گفتيم اگر در چاه افتاد ده دلو واجبست .

قوله : و الخمس للاجماع الخ : كلمه [ الخمس ] نيز معطوف بر [ نزح الجميع ] بوده بنابراين مجرور است .

قوله : ان تمّ : يعنى اگر اجماع بر آن صحيح باشد .

قوله : و فى الدّروس صرّح الخ : مرحوم مصنف در كتاب دروس همچون اينجا بطور عموم فرموده :

در فضله مرغ بايد پنج دلو كشيده شود بدون اينكه آن را بجلّال مقيّد كند بلكه قول بتخصيص را به جماعتى نسبت داده و فرموده‌اند :

و خمس لذرق الدّجاج و خصّه جماعة بالجلّال انتهى .

متن :

« و ثلاث » دلاء « للفأرة » مع عدم الوصف .

شرح فارسى :

مرحوم مصنف مىفرماين :

و براى افتادن موش در چاه سه دلو بايد كشيد .

شارح ( ره ) مىفرماين :

مقصود اينست كه موش در چاه افتاده و بميرد بدون آنكه دو وصف قبلى يعنى انتفاخ يا تفسّخ در آن پيدا شود .

مؤلف گويد :

مدرك اينحكم روايتى است كه صاحب وسائل آن را در ج 1 ص 137 از مرحوم شيخ طوسى بشرح زير نقل فرموده :

از حسين بن سعيد ، از حمّاد و فضالة بن ايّوب ، از معاوية بن