المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٨٢

[ منزوحات چاه ]

راجع بوده و مراد از [ حدث ] حدث جنابت است .

قوله : مع اتصاله به : ضمير در [ اتّصاله ] به [ الجزء الاوّل ] و در [ به ] به الماء راجعست .

قوله : او وصول الماء اليه : مقصود از [ الماء ] آبى است كه جنب براى غسل مصرف مىكند و ضمير در [ اليه ] به ماء البئر راجعست .

قوله : او توقفه على اكمال الغسل : ضمير در [ توقفه ] به تنجّس آب چاه راجعست .

متن :

« و خروج الكلب » من ماء البئر « حيا » ، و لا يلحق به الخنزير ، بل لا نص فيه .

شرح فارسى :

مرحوم مصنف مىفرماين :

اگر سگى در چاه افتاد و پيش از آنكه بميرد از آن خارج شد لازم است از چاه هفت دلو آب بردارند .

شارح ( ره ) مىفرماين :

در اينحكم خوك به سگ ملحق نمىشود بلكه بملاحظه غير منصوص بودنش لازمست حكم ما لا نص فيه را در آن جارى كرده و تمام آب چاه را بكشند .

مؤلف گويد :

مدرك حكم در سگ روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را از شيخ الطّائفه در ج 1 ص 134 به اين شرح نقل فرموده :

محمد بن على بن محبوب ، از عباس بن معروف ، از عبد اللّه بن مغيره ، از ابى مريم قال :

حدّثنا جعفر قال : كان ابو جعفر عليه السلام يقول :