المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٧٧

[ منزوحات چاه ]

قال : سبع دلاء .

قوله : و هو الحمامة فما فوقها : ضمير [ هو ] به [ الطّير ] و ضمير مؤنث در [ فوقها ] به [ الحمامة ] عود مىكند .

قوله : لنجاسة موته : ضمير در [ موته ] به [ الطّير ] راجعست .

متن :

« و الفأرة مع انتفاخها » في المشهور و المروي ، و إن ضعف اعتبار تفسخها .

شرح فارسى :

مرحوم مصنف مىفرماين :

و براى موشى كه در چاه افتاده و در آن مرده و باد كرده است نيز بايد هفت دلو از آب چاه بكشند .

شارح ( ره ) مىفرماين :

اينحكم مشهورى بوده ولى روايتى كه در اين حكم وارد شده است گرچه ضعيف و قابل استناد نيست ولى معذلك [ تفسّخ ] را اعتبار نموده است .

مؤلف گويد :

مدرك اينحكم روايتى استكه مرحوم شيخ الطائفه در كتاب استبصار طبع جديد ج 1 ص 39 به اين شرح نقل فرموده :

شيخ مفيد ، از احمد بن محمد ، از پدرش ، از سعد بن عبد اللّه ، از احمد بن محمد ، از على بن حكم ، از عثمان بن عبد الملك ، از ابى سعيد مكارى ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام قال :

اذا وقعت الفأرة فى البئر ، فتسلّخت ( فتفسّخت نسخه ب ) فانزح منها سبع دلاء .

قوله : مع انتفاخها : ضمير در مؤنث به [ فاره ] راجع بوده