المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٣٥

عدم اعتبار دفعه در تطهير آب به اتصال بكر

كرّ به صورت دفعى بر متنجّس واقع شود چنانچه مشهور از متأخرين آن را شرط دانسته‌اند بلكه صرف ملاقات كافى است .

و مقصود از [ دفعة ] اينست كه در آن واحد تمام آب كرّ به روى آب قليل متنجّس ريخته شده و در يك لحظه تمام اجزاء آب پاك با جميع اجزاء آب متنجّس ممزوج گردد .

اما دليل متأخرين بر اشتراط دفعه اينست كه :

آب متنجّس زمانى بواسطه ملاقات پاك مىشود كه بعد از آن به هردو اطلاق آب واحد شود نه آنكه دوئيّت محرز و هركدام مشخّص باشند و بديهى است كه صدق وحدت موقعى استكه رعايت دفعه بشود شارح ( ره ) از اين استدلال دو جواب مىدهند :

1 - حصول وحدت منوط بدفعه نيست چه آنكه مجرّد ملاقات اين دو آب موجب صدق وحدت مىباشد .

2 - مقصود از دفعه يا حقيقى است و يا عرفى .

دفعه حقيقى به لحاظ تغذّرش غير قابل اعتبار بوده و دفعه عرفى نيز بملاحظه عدم دليل بر آن قابل التزام نيست .

قوله : و نبّه بقوله : ضمير فاعلى در [ نبّه ] و ضمير مجرورى در [ بقوله ] به مرحوم مصنف راجعست .

قوله : على انّه لا يشترط فى طهره : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] بوده و در [ طهره ] به آب متنجّس و در [ به ] به كرّ طاهر راجع است .

قوله : وقوعه عليه : ضمير در [ وقوعه ] به كرّ طاهر و در [ عليه ] به آب متنجّس راجعست .