المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — الجزء ١، الصفحة ٣٠

[ تطهير آب در صورت تغيّر ]

مقصود اين است كه :

مرحوم علامه و جماعت مزبور آب جارى قليل را در دو امر همچون غير جارى دانسته‌اند :

1 - آنكه به مجرد ملاقات با نجس متنجّس مىشود .

2 - بعد از متنجّس شدن تنها با زوال تغيّر تطهير نمىشود بلكه همچون آبهاى غير جارى مطهّر و پاك‌كننده‌اش اجتماع دو امر است :

زوال تغيّر و اتّصال بكّر .

بنابراين كلمه [ عدم طهره ] در عبارت مرحوم شارح معطوف است به [ انفعاله ] .

قوله : و الدّليل النقلى يعضده : ضمير منصوبى در [ يعضده ] به علامه ( ره ) راجعست .

مؤلف گويد :

مرحوم علامه براى مدّعاى خود به مفهوم روايتى تمسّك فرموده كه مضمونش بطور مستفيض نقل شده .

از جمله مرحوم صاحب وسائل از مرحوم كلينى ، از محمد بن اسمعيل از فضل بن شاذان ، از صفوان بن يحيى و از على بن ابراهيم ، از پدرش از حمّاد بن عيسى جميعا از معاوية بن عمّار نقل نموده‌اند كه وى گفت :

سمعت ابا عبد اللّه عليه السلام يقول :

اذا كان الماء قدر كرّ لم ينجّسه شئ . ( وسائل ج 1 ص 118 ) مفهوم اين حديث شريف آنست كه اگر آب كرّ نباشد به واسطه ملاقات با نجس متنجّس مىشود چه جارى بوده و چه راكد باشد و چنانچه قبلا اشاره شد از عبارت مرحوم شارح كه فرمودند :