بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٠٦
در شرح اخبار اين باب
آنچه از بسيارى آيات و اخبار برآيد كه عكس آنست مقصود توبه كامله است يا آنكه قبول توبه پس از آن بوده ، و تأويل اين گناه و مانند آن كه نسبت بانبياء داده شده در مجلد پنجم گذشت .
« و بر آنها تأكيد كرد » تعبير بلفظ تأكيد شايد براى آنست كه شناختن خدا فطريست يا اينكه آيات صنع در دلالت بوجود او روشنند يا بهر دو جهت ، قرن : مردم هر دوره را گويند كه عمرشان قرين همدگر است و گفته شده چهل سال است و گفته شده هشتاد سال است و صد سال هم گفته‌اند ، زجاج گفته : قرن نزد من با اينكه خدا داناتر است - اهل هر دوره‌ايست كه در آن پيغمبرى يا طبقه‌اى دانشمند بوده‌اند كم باشد سالهايش يا بيش .
« عقابيل » دمل و جوشهاى خرديست كه دنبال تب و بيمارى در لب برآيند ، و تشبيه ندارى و نيازمندى بدانها لطف آشكارى دارد ، زيرا آنها مايهء زشتى رخساره شوند و در جايى در آيند كه پوشيدن آن ميسر نيست و فوائد نهانى دارند ، و فقر و آثارش هم چنانند و بعلاوه بيشتر پس از تلذذ و نعمت خوارگى باشند . . .
( جفن ) بفتح پلك چشم از بالا و پائين و منظور احاطه علم خداى سبحانست به همه چيز از كلى و جزئى رد بر كسى كه علم خدا را منحصر به همان كلى دانسته ، اكنان هر ساختمانى و پناهگاهى كه آدمى براى دفع گرما و سرما بدان پناهد ، و نگهدار هر چيزى را گويند چنان كه خدا تعالى گويد « و ساخت براى شما از كوهها پناهگاه ، 81 - النحل » ابن ابى الحديد گفته : « اكنة القلوب » روايت شده ، و آن غلاف و پوشش دلها است ، و خدا تعالى فرمود « و نهاديم بر دلهاشان پوششها از اينكه بفهمند : 25 الانعام » .
« مسارب » جاها كه منى در آن بريزد يا نهان شود چون زهدان يا مجراى منى از سرب بمعنى راه ؛ و مقصود ظرف منى است در اصلاب يا مجراى منى ، و تفسير مسارب باخلاطى كه منى از آن توليد شود چنانچه ابن ميثم احتمال داده بعيد است .