بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٣

[ ترجمهء روايات ]

مرحوم طبرسى مىنويسد : دوست داشتن آنها يعنى علاقه بعبادت يا قرب بايشان است يا مطيع بودن نسبت به آنها يا همه اين وجوه ، كَحُبِّ اللَّهِ يعنى مانند دوست داشتن مؤمنين خدا را يا منظور حب مشركين نسبت به او يا حب و علاقه واجب است نسبت به خدا داشته باشند .

بعد از اين آيات در قرآن اين آيه است : وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ يعنى حب و علاقه مؤمنين بيشتر از آنها است چون آنها در عبادت خود اخلاص مىورزند و شايد چون خدا نعمت دهنده و پروردگار است و چون خدا را داراى صفات عالى و اسماء حسنى مىدانند كه حكيم و خبير است نظير و مانندى ندارد .

توضيح : بنا بر اين تفسير شايد منظور مانند حب اولياء خدا و خلفاى پيامبر باشد .

همچنين اين قسمت آيه أَشَدُّ حُبًّا زيرا در اخبار وارد شده كه خداوند آنها را قرين خويش قرار داده و اطاعت آنها اطاعت خدا است و معصيت ايشان معصيت خدا و آنچه به خود نسبت داده بايشان نيز منتسب كرده .

وَ لَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا يعنى اگر بينند ستمگران بتها و فرمانروايانشان براى آنها نفع و سودى ندارند آن وقت خواهند فهميد كه نيرو و قدرت اختصاص به خدا دارد هنگامى كه عذاب را مشاهده مىكنند و توجه به شدت عذاب خدا مىنمايند .

زمانى كه بيزارى مىجويند اربابان از پيروان خود و عذاب را مشاهده مىكنند ارتباط بين آنها ( از پيروى و بخشش‌ها و ساير اغراض ) قطع مىشود پيروان مىگويند : كاش ما به دنيا بر گرديم همان طورى كه اينها از ما بيزارى جستند ما نيز از ايشان تبرى جوئيم ، ( اين خبر دليل كفر مخالفين و خلود آنها در جهنم است ) .

كنز الفوائد : عيسى بن داود از موسى بن جعفر و آن جناب از پدر خود