بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٣٢

[ ترجمهء روايات ]

امام عليه السّلام فرمود قرآن بر ما نازل شده قبل از مردم و پيش از مردم براى ما تفسير شده است ما بحلال و حرام و ناسخ و منسوخ و آياتى كه در سفر و آياتى كه در حضر نازل شده و در كدام شب چقدر آيه نازل شده و در باره چه كس و چه چيز نازل گرديده عارف هستيم ما حكماى خدا در زمين و گواهان او در ميان مردم هستيم اين آيه اشاره به همين مطلب است سَتُكْتَبُ شَهادَتُهُمْ وَ يُسْئَلُونَ گواهى از ما است و پرسش از مردم ، اين علمى بود كه به تو اطلاع دادم اگر قبول نمودى بر اين نعمت سپاسگزارى كن و اگر رد كردى خداوند بر هر چيز گواه است .

بصائر الدرجات : فضيل گفت از حضرت باقر راجع به اين روايت پرسيدم كه ميفرمايد هر آيه‌اى داراى ظاهر و باطنى است و هيچ حرفى در آن نيست مگر اينكه داراى انتها و ابتدائى است گفتم منظور از ظاهر و باطن آيه چيست ؟

فرمود ظاهر و باطن آيه تأويل آن است كه بعضى مربوط بگذشته و برخى به آينده است كه با گذشت زمان و آمدن شب و روز پديد مىآيد هر وقت تأويل يك آيه از قرآن بوقوع مىپيوندد و ابتدا بامامهائى كه از دنيا رفته‌اند اطلاع داده مىشود سپس براى امام عصر گفته مىشود خداوند در اين آيه ميفرمايد : وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ فرمود ما تأويل آن را مىدانيم .

كنز الفوائد : حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام در باره آيه هذا ذِكْرُ مَنْ مَعِيَ وَ ذِكْرُ مَنْ قَبْلِي فرمود ذِكْرُ مَنْ مَعِيَ اشاره به على است وَ ذِكْرُ مَنْ قَبْلِي انبياء و اوصياء هستند .

كنز الفوائد : ابو بصير گفت به حضرت صادق عليه السّلام عرضكردم آيه هذا كِتابُنا يَنْطِقُ عَلَيْكُمْ بِالْحَقِّ .

چه معنى دارد فرمود كتاب كه سخن نمىگويد محمّد و علي و اهل بيتش