بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٠٠

[ ترجمهء روايات ]

در روز مشربه‌ام ابراهيم .

مردم بعيادت آن جناب آمدند على عليه السّلام آمد تا نزديك پيغمبر شود جا نيافت وقتى حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلم مشاهده كرد كه جا براى على باز نميكنند فرمود : مردم ! اينها اهل بيت من هستند احترام آنها را نمىداريد در صورتى كه هنوز زنده هستم .

بدانيد اگر من از ميان شما بروم خدا هست روح و راحت و خشنودى و بشارت و دوستى و محبت اختصاص به پيرو و دوست دار و مطيع على و اوصياء بعد از او دارد بر من لازم است كه آنها را مشمول شفاعت خود كنم چون پيرو منند و هر كه پيرو من شد از خودم محسوب مىشود مانند پيروان ابراهيم چون من از ابراهيم هستم و ابراهيم از من ، دين من دين او و سنتم سنت او و فضل او فضل من است ولى من از او افضل هستم و فضل من فضل اوست اينك سخن مرا تصديق مىكند آيه قرآن كه ميفرمايد :

ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ .

توضيح : سيد مرتضى ( قدس اللَّه روحه ) در كتاب شافى نقل مىكند مزخرفات و خرافات يك دشمن على را و بعد جواب گفتار او را ميدهد .

گوينده ميگويد دليل ديگرى شيعه دارد كه گاهى استدلال مىكند به روايت

« انى تارك فيكم ما ان تمسكتم به لن تضلوا : كتاب اللَّه و عترتى اهل بيتى لن يفترقا حتى يردا على الحوض »

. ميگويند اين روايت دلالت بر امامت و عصمت آنها دارد گاهى براى تأييد مطلب روايت اين فرموده ديگر پيامبر را مىآورند .

« ان مثل اهل بيتى فيكم كمثل سفينة نوح من ركبها نجا و من تخلف عنها غرق » .

اين روايت دلالت بر عصمت و وجوب اطاعت آنها و تهديد بر مخالفت ايشان مىكند گفته‌اند و اين خود موجب نص و تصريح بر امير المؤمنين عليه السّلام است . بعد