المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٧٧

فصل سوّم : حكمتهايى از پيامبر صلى الله عليه و آله كه با كلمه « مَن / هر كه » شروع مىشود

304 . هر كس عورتى را ببيند و آن را بپوشاند مثل كسى است كه زنده به گورى را از قبر نجات داده است .

305 . هر كس از غير خدا قطع اميد كند ، خدا تمام حاجت او را كفايت مىكند . و از راهى كه حسابش نمىكرده روزى مىدهد .

306 . كسى كه اميدش به دنيا باشد ، خدا كارش را به دنيا واگذارد .

307 . هر كس براى ستايش مردم خدا را معصيت كند ، همان مردم او را سرزنش مىكنند .

308 . هر كس براى رضاى خدا كارى كند كه مردم خشمگين شوند ، خدا از او راضى مىشود . و مردم را از او راضى مىكند . و كسى كه براى خشنودى مردم ، خدا را به غضب آورد ، خدا بر او خشم گيرد . و مردم را از او خشمگين سازد .

309 . كسى كه در دنيا كيفر گناهش را ببيند ، خدا عادل‌تر از آن است كه بنده‌اى را دو بار كيفر دهد .

[ يعنى در آخرت كيفر نمىبيند ]

310 . كسى كه مرتكب گناهى شود و خدا آن را در دنيا بپوشاند و عفو كند ، خدا كريم‌تر از آن است كه از عفو خود بازگردد .

311 . هر كس تقوائى كه او را در خلوت از گناه بازدارد نداشته باشد ، علمش را در راه خدا به كار نگرفته است .

312 . هر كس نمازش را زمانى كه مردم مىبينند نيكو بجا آورد ، و در خلوت به صورت ديگر ، به پروردگارش اهانت كرده است .

313 . كسى كه نمازش او را از گناه و كار زشت باز ندارد ، آن نماز او را از خدا دور مىسازد .

314 . كسى كه براى رسيدن به هدفى مرتكب گناه شود ، گناه او را از هدفش دور تر مىكند . و گرفتار چيزى مىشود كه نمىخواست .

315 . هر كس ضمير و باطن صالح داشته باشد ، خدا محبوبيتى به او مىدهد كه مشهور شود .

316 . هر كه براى كارى سوگند خورد ، سپس كار بهترى پيش آيد ، كفاره بدهد و كار بهتر را انجام دهد .

317 . هر كه دخترانى دارد و به آنها نيكى كند ، سپر بلاى او خواهند شد . [ از آتش جهنم محفوظ بماند ]