المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٧٥

فصل سوّم : حكمتهايى از پيامبر صلى الله عليه و آله كه با كلمه « مَن / هر كه » شروع مىشود

292 . هر كس بدون اجازه نامه‌ى ديگرى را ببيند ، گويا به آتش نگريسته است .

293 . هر كس مىخواهد امر به معروف كند ، بطور صحيح امر كند .

294 . هر كس چهل روز خود را براى خدا خالص كند ، چشمه‌هاى حكمت از قلب او به زبانش جارى شود .

295 . هر كس به خدا و قيامت ايمان دارد ، همسايه را گرامى دارد . و [ نيز ] هر كس به خدا و قيامت ايمان دارد سخن خير بگويد يا سكوت اختيار كند .

296 . هر كس كافرى را مسلمان كند ، بهشت بر او واجب شود .

297 . هر كس به مسلمانى در غيابش كمك كند ، خدا او را در دنيا و آخرت يارى كند .

298 . هر كس غصه‌ى دنيا را از برادرش دور كند ، خداوند غصه آخرت او را بر طرف مىكند . و هر كس در پى حاجت برادرش باشد ، خدا حاجت او را برآورد . و هر كس عيب برادرش را بپوشاند ، خدا در دنيا و آخرت عيب او را بپوشاند . و خداوند ياور كسى است كه به يارى برادرش مشغول است .

299 . هر كس مسجدى بنا نهد - حتى به اندازهء يك نفر - خدا برايش در بهشت خانه‌اى بنا كند .

300 . هر كس بدنبال علم برود و آن را تحصيل كند ، دو ثواب ، و اگر آن را پيدا نكند ، يك ثواب دارد .

301 . كسى كه اعمال آخرت را براى بدست آوردن دنيا انجام دهد ، در آخرت از آن اعمال بى نصيب مىشود .

302 . به هر كس احسان كردند ، اگر بجز تحسين كردن نتواند جبران كند ، شكرش را بجا آورده است و اگر كتمان كند ناسپاسى كرده است .

303 . به هر كس احسان شد جبران نمايد . و اگر نتوانست ، بازگو نمايد كه در اين صورت شكرش را بجا آورده است . و هر كس در دنيا به نسل عبدالمطلب نيكى كند و او نتواند جبران نمايد ، من در قيامت جبران مىكنم .