المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٤١١

فصل چهارم : احاديثى كه شيعه و سنى از اميرالمؤمنين عليه السلام نقل كرده‌اند

2578 . كسى كه اخلاقش را نيكو سازد ، دوستدارانش زياد مىشوند . و مردم به او انس مىگيرند .

2579 . اگر باطل با حق آميخته نمىشد ، براى شكاكان پوشيده نمىماند . و اگر حق از از باطل خالص مىشد ، زبان دشمنان از گفتن حق باز مىماند [ نمى توانستند از حق سوء استفاده كنند ] .

2580 . اگر خداوند سبحان براى كسى تكبر را مجاز مىدانست پيامبران مجاز بودند . اما خداوند براى آنان تكبر را نپسنديد . و براى آنان تواضع را پسنديد .

2581 . كسى كه خود را خطا كار بداند ، نيكو كار است . و كسى كه خود را نيكوكار بداند ، خطاكار است .

2582 . كاش مىدانستم كسى كه علم را از دست داده چه چيزى بدست آورده است ؟ و كسى كه تحصيل علم كرده چه چيزى از دست داده است ؟

2583 . خير در فراوانى مال و فرزند تو نيست . بلكه خير در فراوانى علم و زيادى بردبارى توست .

2584 . در دو چيز تقيّه نيست : نوشيدن خمر و مسح كردن از روى كفش .

2585 . آشكار كردن هر چيز پنهان و ياددادن هر علمى به ديگران جايز نيست .

2586 . هر جوينده‌اى يابنده نيست . و هر خوددارى كننده‌اى نجات نمىيابد .

2587 . هيچ كس بعد از [ انس با ] قرآن كمبود ندارد و هيچ كس غير از قرآن سرمايه ندارد .

2588 . مردم اصلاح نمىشوند مگر با اصلاح شدن فرمانروايان . و فرمانروايان اصلاح نمىشوند مگر با مقاومت مردم .

2589 . بهترين مردم نزد تو كسى باشد كه : عيب ترا به تو هديه كند . و تو را بر غلبه بر هواى نفس يارى كند .

2590 . كسى كه در ظاهر و باطن يكسان باشد و گفتار و رفتارش منطبق باشد ، امانت را ادا كرده است . و عدالت را تحقق بخشيده است .

2591 . كسى كه سكوتش طولانى باشد : از هيبت برخوردار مىشود . و وحشت به او ضرر نمىرساند .

2592 . كسى كه عفّت داشته باشد ، گناهش كم است . و مقامش نزد خدا والاست .