المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٤٠٩

فصل چهارم : احاديثى كه شيعه و سنى از اميرالمؤمنين عليه السلام نقل كرده‌اند

2564 . زبان [ كفهء ] ترازويى است كه عقل آن را سنگين مىكند و جهل آن را سبك مىكند .

2565 . عزّت دنيا و رستگارى آخرت ، براى طالب علم است .

2566 . لعنت خداوند بر كسانى كه امر به معروف و نهى از منكر كنند . ولى خود عمل نكنند .

2567 . كسى كه تو را بر عيب تو آگاه كند [ و در نبودنت تو را حفظ كند ] ، دوست واقعى است . او را حفظ كن .

2568 . اگر كريم باشى ، كسى كه به تو اكرام كند ، تو را به سختى انداخته است . اگر بردبار باشى كسى كه به تو اهانت كند ، تو را آسوده كرده است .

2569 . كسى كه فقيه شود ، گرامى داشته مىشود . و كسى كه تكبّر ورزد ، تحقير مىشود .

2570 . هر غصه‌اى شادى دارد . و هر دردى دارو دارد .

2571 . انسان دو فضيلت دارد : عقل و سخن ، با عقل بهره مىبرد . و با سخن فائده مىدهد .

2572 . كسى كه در دين سستى كند ، پست شود . و كسى كه با حق مبارزه كند ، تسليم شود .

2573 . خداوند سبحان ، از خق خود غافل نمىشود و كار آنان را بى حاصل ، رها نمىكند .

2574 . خداوند سبحان ، بندگان خود را بدون نبى يا كتاب نمىگذارد .

2575 . خداوند سبحان ، دنيا را براى اولياء خود گوارا نكرده است ، و براى دشمنان بُخل نورزيده است . [ دنيا را در اختيار دشمنانش قرار داده است . ]

2576 . كسى كه از خيرش براى خودش بخل ورزد . و مالش را براى ديگران باقى گذارد ، موفق نمىشود .

2577 . ضرب المثل براى عبرت گيرندگان است . و بررسى آراء براى اهل فهم است .