المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٤٠٥

فصل چهارم : احاديثى كه شيعه و سنى از اميرالمؤمنين عليه السلام نقل كرده‌اند

2535 . در دنيا خير نيست مگر براى دو نفر : [ اول ] كسى كه گناهى كرده و با توبه آن را جبران مىنمايد [ دوم ] كسى كه در راه اطاعت خداوند سبحان با نفس خود مبارزه مىكند [ و آن را وادار به اطاعت خدا مىكند ] .

2536 . در مورد حق سكوت كردن ، خير ندارد . همانطور كه در سخن از روى نادانى خيرى نيست .

2537 . رفتار نادان ، گناه و دانش او ، گمراهى است .

2538 . به كسى كه دين سالم و يقين نيكو دارد غبطه مىخورند .

2539 . كسى كه دينش فاسد شود زيانكار ، و كسى كه يقين نيكو دارد مورد غبطه است .

2540 . كسى كه نفس خود را ببازد [ و نتواند آن را اصلاح كند ] زيانكار است . و كسى كه دين سالم دارد مورد غبطه است .

2541 . زبان خود را به كلام نرم و سلام كردن عادت دهيد تا دوستانت زياد و دشمنانت كم شود .

2542 . چشم عاشق عيبهاى محبوب را نمىبيند . و گوش او بديهاى او را نمىشنود .

2543 . حكومت يا سلطنت با دين دارى باقى مىماند . و دين با حكومت يا سلطنت تقويت مىشود .

2544 . فرمانروايان بهشت ، مردم باتقوا و مخلص هستند .

2545 . پادشاهان ، بر مردم حكومت مىكنند . و علماء بر پادشاهان .

2546 . براى جلب محبّت ديگران ، گرچه عالم هستى مثل ديگران باش . در حال موعظه كردن مثل موعظه شوندگان باش .

2547 . عمل با نيت و عبادت با يقين كامل مىگردد .

2548 . [ اى كميل ] جنگ واجب نيست مگر در ركاب پيشوايان عادل . و بخشش گرفته نمىشود مگر از دست امام صاحب فضيلت [ معصوم ] .