المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٣٩٣

فصل چهارم : احاديثى كه شيعه و سنى از اميرالمؤمنين عليه السلام نقل كرده‌اند

2454 . تيزى زبانت را به سوى كسى كه به تو سخن گفتن آموخته [ مانند پدر و مادر و معلم ] نشانه مرو و برترى سخن گفتنت را بر كسى كه تو را استوار ساخته [ هدايتت كرده ] قرار مده .

2455 . كرامت ، در بخشيدن مال و وفاى به وعده است .

2456 . هرگز كوچكى را كه امكان بزرگ شدن دارد و كم را كه امكان زياد شدن دارد ، تحقير مكن .

2457 . بى نيازى عاقل ، در حكمت و عزت او ، در قناعت اوست .

2458 . تعجب از كسى است كه از جزاى عمل مىترسد ولى خوددارى نمىكند . و اميد پاداش دارد ولى نيكى نمىكند .

2459 . اندكى پيش فرستيد تا [ در قيامت ] ذخيره شما شود [ انفاق كنيد ] و همه [ اموال را براى ديگران ] بر جا مگذاريد كه [ در قيامت حساب آنها ] بر عليه شماست .

2460 . كريم اگر به تو احتياج پيدا كند تو را معذور مىدارد . و اگر به او احتياج داشته باشى تو را بى نياز مىكند .

2461 . بى نيازى در غربت ، وطن است و فقر در وطن ، غربت است .

2462 . كريم ، اگر وعده دهد وفا كند . و اگر وعده عقوبت بدهد عفو كند .

2463 . دو چيز تعجب آور است . يكى شادى كسى كه او را مدح كنند به صفتى كه در او نيست . و ديگرى غضب كسى كه به او صفت بدى نسبت دهند كه در او نيست .

2464 . بى نيازى و فقر ، باطن و اوصاف انسانها را آشكار مىكنند .

2465 . تعجب مىكنم از كسانى كه از ترس ضرر از غذا پرهيز مىكنند . ولى از ترس جهنم ، از گناه پرهيز نمىكنند .

2466 . از مردى خوشم مىآيد كه عقلش بيشتر از سخنش نمود پدا كند و زبانش بيشتر از عقلش به كار نيافتد .

2467 . واى بر كسى كه بد سيما [ زشت رو ] و بد اخلاق است .

2468 . دوستى با نيكان را غنيمت شمريد . و از همنشينى با اشرار و گنه كاران بپرهيزيد .