المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٣٩١

فصل چهارم : احاديثى كه شيعه و سنى از اميرالمؤمنين عليه السلام نقل كرده‌اند

2440 . وفا ، زينت عقل و نشان جوانمردى است .

2441 . عالم ، نادان را مىشناسد چون خودش قبلًا نادان بوده است . نادان ، دانا را نمىشناسد چون قبلًا دانا نبوده است .

2442 . نزد خداوند سبحان ، وفادارى با مردم مكار مكر است . و مكر با آنان وفادارى است .

2443 . غضب عاقل در رفتار او و غضب نادان در گفتار اوست .

2444 . چه بسيار زشت است كه فردا [ در قيامت ] بانگ برآرند اى اهل فلان گناه ، و تو همراه آنان برخيزى . بار دوم ندا دهند اى اهل فلان گناه و تو همراه آنان نيز باشى . اى كه به همراه اهل همهء گناهان بر مىخيزى چه بينوائى تو .

2445 . دليل بردبارى انسان ، تحمّل زياد و دليل جوانمردى او ، نيكوكارى فراوان است .

2446 . هرگز بهشت خدا با خدعه حاصل نمىشود . و به آنچه نزد خداست بدون رضايت او دسترسى ممكن نيست .

2447 . گفتار نيكو دليل بر عقل انسان است . و رفتار زيبا دليل نژاد پاك اوست .

2448 . پرهيزكارى ، رفيق خوب و طمع ، همنشين بد است .

2449 . خوش روئى و بذل و بخشش انسان ، دليل كرم اوست .

2450 . به هنگام شادى دوستان چه بسيارند . و هنگام حوادث چه كمياب مىشوند .

2451 . هيزم آتش دوزخ در قيامت دو گروهند : 1 - ثروتمندى كه از مال خود به فقرا ندهد . 2 - عالمى كه دين خود را به دنيا بفروشد .

2452 . زبانت را مگشا ، مگر بر چيزى كه براى تو پاداش آورد . و گفتنش شايسته باشد .

2453 . برده قانع ، آزاده است . و انسان طمع كار ، برده است .