المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٣٨٩

فصل چهارم : احاديثى كه شيعه و سنى از اميرالمؤمنين عليه السلام نقل كرده‌اند

2426 . گناه نجاست همّت ، و سگ‌گونه بودن سرشت انسان را مىرساند .

2427 . بدهكارى زياد ، انسان صادق را دروغگو و انسان با وفا را بى وفا مىكند .

2428 . كسى كه چيزى را پنهان كند ، از لابلاى سخنان و حركات چهره‌اش آشكار مىشود .

2429 . عاقل كسى است كه حتى يك نَفَس را بيهوده ضايع نمىكند . و چيزى را كه برايش نمىماند ، ذخيره نمىكند .

2430 . نشانه هدايت از بين رفت . و علامت فرومايگى ، آشكار گرديد .

2431 . دين خود را از شبهات پاك كرده و خويش را از ترديدهاى هلاك‌كننده محافظت كنيد .

2432 . شما پس از اسلام آوردن ، به جاهليت رفتيد . و پس از ولايت ، متفرّق شديد .

2433 . اميرالمؤمنين عليه السلام در تفسير صداى ناقوس فرمودند : خانه‌ى جاويدان [ آخرت ] را از دست داده ، و در خانه‌اى كه ويران مىشود [ دنيا ] سكونت داريم .

2434 . [ از كسانى نباشيد كه ] صالحان را دوست دارند ولى اعمال آنان را انجام نمىدهند ، و از گنهكاران نفرت دارند و خود يكى از آنها هستند .

2435 . تا دوست خود را نيازموده‌اى او را امين مدان . و از دشمن خود بشدّت پرهيز كن .

2436 . نيمى از عاقل تحمل كردن و نيم ديگر خود را به غفلت زدن است .

2437 . شوخى زياد ، ارزش ارج و احترام را مىبرد و كينه بوجود مىآورد .

2438 . عالم كامل كسى است كه مردم را از رحمت خدا نااميد نكند . و آنها را از مكر خدا ايمن ندارد .

2439 . خضوع هنگام نياز و جفا در بى نيازى چقدر زشت است .