المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٢٨٩

حرف ميم

1891 . كسى كه خودش را مدح كند ، خود را ذبح كرده است .

1892 . كسى كه از نفس خود بدش بيايد ، خدا ، او را دوست دارد .

1893 . از آتشدان كوچك ، يك شهر بزرگ مىسوزد .

1894 . كسى كه مكر كند ، مكرش او را در برمىگيرد .

1895 . كسى كه شهوت خود را كنترل كند ، با تقوا است .

1896 . كسى كه عقل خود را كنترل كند ، حكيم است .

1897 . كسى كه به خاطر كار خوب خود منّت‌گذارى كند ، آن را فاسد كرده است .

1898 . علامت پستى دروغگو ، قسم خوردن او بدون درخواست قسم دهنده است .

1899 . كسى كه پشيمان شود ، توبه كرده است .

1900 . كسى كه خداوند سبحان را فراموش كند ، خداوند خودش را هم از ياد خودش مىبرد [ فكر كردن دربارهء خودش را هم فراموش مىكند ] و قلبش را كور مىكند .

1901 . كسى كه نيكى منتشر كند ، ياد او منتشر مىشود .

1902 . كسى كه تو را نصيحت كند ، تو را بلند مرتبه گردانيده است .

1903 . كسى كه نهى از منكر كند ، بينى گنه كاران را به زمين ماليده است .

1904 . كسى كه خودش را بر عيبها توبيخ كند ، از گناهان بسيارى دورى مىكند .

1905 . كسى كه به خداوند اطمينان كند ، يقين خود را حفظ كرده است .

1906 . كسى كه نياز خود را به سوى تو متوجه كند [ از تو طلب كند ] ، يارى او بر تو واجب است .

1907 . كسى كه خودش را در موضع تهمت قرار دهد ، كسى را كه به او سوء ظن پيدا كرد ، سرزنش نكند .