المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٢٨١

حرف ميم

1820 . كسى كه به قسمت خود قانع شود ، بى نياز است .

1821 . كسى كه همّت او آخرت باشد ، خداوند مهمّات دنيايش را كفايت مىكند .

1822 . كسى كه همتش چيزى است كه وارد شكم مىكند ، قيمتش آن است كه از شكم خارج مىشود .

1823 . كسى كه نزد خودش بزرگ است ، نزد خدا حقير است .

1824 . كسى كه از درون خود زجر كننده‌اى [ از بدىها ] داشته باشد ، خداوند سبحان برايش نگهبان قرار مىدهد .

1825 . كسى كه متواضع باشد ، شرافت را از دست نمىدهد .

1826 . كسى كه احسانش زياد شود ، دوستانش او را دوست دارند .

1827 . كسى كه زياد عبرت بگيرد ، لغزش او كم است .

1828 . كسى كه زياد تفكر كند ، عاقبتش نيكو است .

1829 . كسى كه نعمت خدا بر او زياد باشد ، نياز مردم به سوى او زياد مىشود .

1830 . كسى كه زياد حريص باشد ، ذلّتش بيشتر مىشود .

1831 . كسى كه شكرش زياد باشد ، نعمت او مضاعف مىشود .

1832 . كسى كه خنده‌اش زياد باشد ، هيبتش كم مىشود .

1833 . كسى كه خنده‌اش زياد شود ، قلبش مىميرد .

1834 . كسى كه دروغش زياد شود ، ارزشش كم مىشود .

1835 . كسى كه پرحرف شود ، بيشتر سرزنش مىشود .

1836 . كسى كه زياد شوخى كند ، خفيف مىشود .

1837 . كسى كه اخلاقش كريم باشد ، روزى او بيشتر مىشود .