المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٢٧٧

حرف ميم

1786 . از عقل بزرگان است كه تمام آنچه را مىدانند ، نمىگويند .

1787 . كسى كه عاقل شود ، سكوت مىكند .

1788 . كسى كه عاقل شود ، عفيف مىشود .

1789 . كسى كه عاقل شود ، قانع مىشود .

1790 . كسى كه عاقل شود ، زياد عبرت مىگيرد .

1791 . نتيجهء امين كردن خائنين ، يارى نشدن [ و تنها ماندن ] است .

1792 . خوب شمردن زشتىها ، از علامتهاى يارى نشدن [ و تنها ماندن ] است .

1793 . عادلانه رفتار كردن ، از علامتهاى عقل است .

1794 . عجله در پاداش دادن ، از علامتهاى كرم است .

1795 . دورويى با دوست ، از علامتهاى شقاوت است .

1796 . بدى با همسايگان ، علامت فرومايگى است .

1797 . كسى كه همّتش عالى شود ، غصه‌هايش طولانى مىشوند .

1798 . كسى كه بداند ، خوب سؤال مىكند .

1799 . كسى كه خانه‌ى اقامت [ آخرت ] خود را آباد كند ، عاقل است .

1800 . كسى كه به حق عمل كند ، سود برده است .

1801 . كسى كه خطاى خود را نبيند ، خطاى ديگران را بزرگ شمارد .

1802 . كسى كه چيزى را بر كسى عار بداند و سرزنش كند ، به آن گرفتار شود .