المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٢٧٥

حرف ميم

1769 . كسى كه نعمتهايش [ كارهاى خوب خود بر ديگران ] را بشمارد ، كرامتش را نابود مىكند .

1770 . كسى كه عدالت ورزد ، ارزش خود را بالا برده است .

1771 . كسى كه در حكومتش عادل باشد ، از يارانش بى نياز مىشود .

1772 . كسى كه عادل باشد ، حكمش نافذ مىشود .

1773 . كسى كه سخنانش شيرين و دلچسب باشد ، دوستانش زياد شوند .

1774 . كسى كه خودش را در معرض تهمت قرار دهد ، شخصى را كه به او سوء ظن برد ، ملامت نكند .

1775 . كسى كه عبرت شناس باشد ، گويا در ميان پيشينيان زندگى كرده است .

1776 . كسى كه مردم را بشناسد ، به آنها اعتماد نمىكند .

1777 . از كسى كه به دروغگوئى شناخته شود ، سخن راست او هم قبول نمىشود .

1778 . كسى كه نفس خود را بشناسد ، با آن جهاد مىكند .

1779 . كسى كه نفس خود را بشناسد ، به نهايت هر معرفت و علم رسيده است .

1780 . كسى كه نفس خود را بشناسد ، خداى خود را شناخته است .

1781 . كسى كه عاشق چيزى شود ، چشم او را كور و قلبش را بيمار مىكند ، پس او با چشم و گوش غير صحيح مىبيند و مىشنود .

1782 . كسى كه از نفس خود نافرمانى كند ، به آن احسان كرده است .

1783 . كسى كه مصيبتهاى كوچك را بزرگ شمارد ، خداوند سبحان او را به مصيبت بزرگ مبتلا مىكند .

1784 . كسى كه نفس خود را بزرگ شمارد ، تحقير مىشود .

1785 . كسى كه جرم ديگران را عفو كند ، به مجموعهء فضايل دست يافته است .