المواعظ العددية — الجزء ١، الصفحة ٢٦٩

حرف ميم

1716 . كسى كه در دنيا زهد داشته باشد ، دين خود را در حصار محكم كرده است .

1717 . كسى كه خودش را تدبير كند ، سياستمدار شود .

1718 . كسى كه بى ادبى كند ، نژادش را تحقير كرده است .

1719 . كسى كه تدبيرش بد باشد ، تقديرش باطل شود .

1720 . كسى كه بد اخلاقى كند ، رزقش كم شود .

1721 . كسى كه بداخلاقى كند ، خودش را معذّب مىكند .

1722 . كسى كه بداخلاقى كند ، نزديكانش از دست او ملول مىشوند .

1723 . كسى كه سؤال كند ، دانا شود .

1724 . كسى كه در كودكى سؤال كند در بزرگسالى جواى مىدهد [ طلب علم در كودكى باعث دانشمندى در بزرگسالى مىشود ] .

1725 . كسى كه زبانش را حبس كند ، از ندامت در امان است .

1726 . از سعادت انسان اين است كه ، نيكى خود را به كسانى كه شايستهء نيكى هستند ، برساند .

1727 . از سعادت انسان اين است كه ، عمرش طولانى شود و در دشمنانش چيزى ببيند كه شاد شود .

1728 . كسى كه ساكت شود ، سالم بماند ، مانند كسى كه سخن بگويد و سود برد .

1729 . كسى كه در قلبش وفادارى جايگزين كند ، مردم از مكر او در امان هستند .

1730 . كسى كه شمشير تجاوز بكشد ، بر سر خودش فرود آيد .

1731 . كسى كه غير راه ما [ اهل بيت عليهم السلام ] را بپيمايد ، از مقصد دور تر مىشود .

1732 . كسى كه گناهى را بشنود و آشكار كند ، مثل كسى است كه آن گناه را انجام داده است .