الكلام الغني (شرح فارسى بر باب اول مغنى) (فارسى) — الصفحة ٢٥

سبب طولانى بودن كتب أدبي از نظر مصنّف

شرح

قوله : اعراب الواضحات : مقصود از « اعراب » معناى اصطلاحى آن نبوده بلكه مراد معناى لغوى آن يعنى بيان نمودن مىباشد .

قوله : وأكثر الناس استقصاءا : كلمه « استقصاءا » تميز است از نسب إضافي بين أكثر وناس .

قوله : لذلك : مشاراليه « ذلك » اعراب واضحات مىباشد .

قوله : الحوفى : مقصود از « حوفى » أبو الحسن علي بن إبراهيم بن سعيد مىباشد .

قوله : تحنّبت هذين الامرين : مقصود از « هذين الامرين » دو امر أخير مىباشد .

قوله : يتبصّر به الناظر : يعنى ناظر در آن بواسطهء نظر ودقت صاحب بصيرت ميشود .

قوله : ويتمرّن به الخاطر : كلمه « يتمرّن » يعنى آرامش پيدا مىكند .

قوله : من ايراد النظائر القرآنية : بيان است براي « ما يتبصّر » .

قوله : ما اتّفق في المجالس النحويه : مثلا در مجلسي چند تن از أدباء دور هم گرد آمده وببازگو نمودن وطرح كردن مسائل نحوى وأدبي پرداخته واز يكديگر در اين زمينه سؤالات وپرسشهائى نموده‌اند .

قوله : وتيسّر فيه الخ : كلمه « تيسّر » يعنى آماده شد .

قوله : وخطابي به لمن ابتدء : ضمير در « به » به هذا التّصنيف راجع است .

قوله : بأوثق الأسباب : مقصود همين كتاب مغنى مىباشد .

قوله : استمدّ الصّواب : استمداد صواب مىكنم .

قوله : إلى ما يحظينى : يعنى نزديك قرار دهد مرا .

قوله : والخطل : يعنى اشتباه .

قوله : من الزيغ : يعنى انحراف وگمراهى .

متن :

الباب الأوّل في تفسير المفردات وذكر احكامها

واعني بالمفردات ، الحروف وما تضمن معناها من الأسماء والظّروف