الكلام الغني (شرح فارسى بر باب اول مغنى) (فارسى) — الصفحة ٢١٧

[ مسئله أدبي در « آن مفسّره » ]

« امر » مىباشد .

قوله : هنا : يعنى در مورد بدليّت از « ما » .

قوله : فاطلق المنع : ضمير فاعلى در « اطلق » به زمخشري راجعست .

قوله : لعلّ امتناعه من اجازته : ضمير در « امتناعه » به زمخشري ودر « اجازته » به كون « ان » بدلا من ما راجع است .

قوله : ووهم الزمخشري فمنع ذلك : مشاراليه « ذلك » بدليّت مىباشد .

قوله : والعائد موجود حسّا فلا مانع : اين عبارت از مصنّف در ردّ بر زمخشري مىباشد .

متن : والخامس : الّا يدخل عليها جار ، فلو قلت : كتبت اليه بان افعل كانت مصدريّة :

مسئلة

إذا ولي « أن » الصالحة للتفسير مضارع معه « لا » نحو « أشرت إليه أن لا تفعل » جاز رفعه على تقدير لا نافية ، وجزمه على تقديرها ناهية ، وعليهما ف « ان » مفسّرة ، ونصبه على تقدير لا نافية وأن مصدرية ، فإن فقدت « لا » امتنع الجزم ، وجاز الرفع والنصب .

ترجمه : ه : شرط پنجم اينستكه بر « ان » لفظ جارّ داخل نشده باشد ، بنابراين اگر بگوئى : كتبت اليه بان افعل ( باو نوشتم كه بجاى آور ) .

لفظ « ان » مصدريّه است زيرا حرف جارّ بر سرش داخل شده .

[ مسئله أدبي در « آن مفسّره » ]

مسئله أدبي

اگر بعد از « ان » كه براي تفسير صلاحيّت دارد مضارعى كه با آن لفظ « لا » مىباشد درآيد مانند : أشرت اليه ان لا تفعل ( باو اشاره كردم كه انجام مده ) جايز است مضارع را رفع دهيم بنابراينكه « لا » نافيه باشد وميتوان آنرا جزم داد بنابراينكه « لاء