الكلام الغني (شرح فارسى بر باب اول مغنى) (فارسى) — الصفحة ١٩٧

جواب مصنّف از استدلال دوّم أبو حيّان

فاء : عاطفه .

تردّها : فعل وفاعل ومفعول ، معطوف به « تعلم » .

فاء : عاطفه .

تتركها : فعل وفاعل ومفعول ، معطوف به « تردّ » .

ثفلا : مصدر بمعناى وصف ، حال است از « ترك وردّ » كه از « تتركها وتردها » مفهوم مىباشد .

علىّ : جار ومجرور ، متعلق به « ثقلا » .

قوله : وفي هذا نظر : مشاراليه « هذا » استدلال به قول جميل بن عبد اللّه مىباشد .

قوله : لان عطف المنصوب عليه : مقصود از « منصوب » فتردها بوده وضمير در « عليه » به مجزوم يعنى ان تعلم راجع است .

قوله : على انّه مسكن للصرورة : ضمير در « انّه » به « ان تعلم » راجع است .

قوله : وقد يرفع الفعل بعدها : ضمير در « بعدها » به آن راجع است .

قوله : لمن أراد ان يتمّ الرضاعة : آية ( 233 ) از سوره بقره .

قوله : ان تقرآن على أسماء ويحكما الخ :

تجزيه وتركيب

ان : ناصبه ، عامل مبنى .

تقرآن : فعل مضارع مرفوع بعد از « ان » ، صيغه تثنيه ، مذكر ، حاضر ، متعدي معلوم ، در تأويل مصدر ، محلّا منصوب است تا بدل باشد براي « حاجة » كه در بيت قبل از آن قرار گرفته است .

على : حرف جار ، عامل ، مبنى .

أسماء : مجرور به « على » ، متعلق به « تقرآن » ظرف لغو .

واو : عاطفه .