الكلام الغني (شرح فارسى بر باب اول مغنى) (فارسى) — الصفحة ١٤١

رأى برخى از أدباء ومردود بودنش

من : حرف جارّ .

بعده : مضاف ومضاف‌اليه ، مضاف مجرور است به « من » متعلق به امسك .

قوله : آذنت به اللّام : كلمه « آذنت » يعنى اعلام مىكند وضمير در « به » به قسم راجع است .

قوله : ان الّذين تدعون الخ : آية ( 194 ) از سوره أعراف .

تجزيه وتركيب

انّ : از حروف مشبهة بالفعل ، عامل ، مبنى .

الذين : اسم ، موصول اسمى ، جمع ، مذكر ، مبنى ، معرفه ، اسم « ان » محلّا منصوب مىباشد .

تدعون : فعل مضارع وضمير فاعل در آن فاعلش بوده ومفعول آن محذوف است كه به « الذين » عود مىكند ، صله وعائد براي « الذين » .

من : حرف جار .

دون : مجرور به « من » ، متعلق به استقر ، حال است براي « الذين » ، مضاف .

اللّه : مضاف‌اليه .

عباد : اسم ، جمع ، خبر براي « ان » موصوف .

أمثالكم : مضاف ومضاف‌اليه ، صفت براي « عباد » .

قوله : اعبتاطا : يعنى بدون جهت .

قوله : أسقطت : ضمير در آن به همزه راجع است .

قوله : مردود : خبر است براي « قول بعضهم » .

قوله : فهي مقدرة : ضمير « هي » به ياء راجع است .

قوله : وحينئذ فيمتنع الادغام : كلمه « حينئذ » يعنى حين كون المحذوف لعلّة كالثابت .