الكلام الغني (شرح فارسى بر باب اول مغنى) (فارسى) — الصفحة ١١٠

مسئله دوّم در بيان معناى اذن

معشر : فاعل براي « قام » ، موصوف .

خشن : صفت است براي « معشر » .

عند : اسم ، مضاف ، ظرف ، متعلق .

الحفيظة : مضاف‌اليه .

ان : حرف شرط .

ذو : مضاف ، فاعل است براي « لان » محذوف .

لوثة : مضاف‌اليه .

لأنا : فعل ماضي ، مفرد ، مذكر ، غائب ، والفش الحاقى است مفسر براي « لان » محذوف كه فعل شرط مىباشد وبقرينه « اذن لقام بنصرى » جواب « ان » محذوف است .

قوله : والثاني نحو ان يقال : مراد از « الثاني » جواب بودن اذن است براي ان ولو مقدرّه .

قوله : ما اتّخذ اللّه من ولد الخ : آية ( 91 ) از سوره مؤمنون .

تجزيه وتركيب

ما : نافيه .

اتّخذ : فعل ماضي ، مفرد ، مذكر ، غائب ، از باب افتعال .

اللّه : فاعل است براي « اتخذ » .

من : زائده وبراي تأكيد عموم مىباشد .

ولد : مفعول براي « اتخذ » .

واو : عاطفه .

ما : نافيه .

كان : از افعال ناقصه .